Эргэн Дурсахуйд

Энэ аялал маань Гималайн Уулсын орон Балбын Катманду хотод  2004 онд тохиосон юм. Хаа холын, хамгийн ядуу, хоцрогдсон, хамгийн бохир ч ертөнцийн өнгө, үнэр, амт бүхэн холилдон хутгалдсан энэ хотод зугаа цэнгэл хөөж биш Копан Хийдэд, сэтгэлийн гүндээ аялах гэж очиж билээ (заавал ингэж хол явах хэрэггүй л дээ, хэ хэ). Одоо эргэн санахад 45 хоносон өдөр цаг, мөч бүрээрээ саяхан мэт тов тодхон сэтгэлд маань үлджээ. Зураг нь хүртэл дижитал биш болохоор цаанаа л нэг ид шидтэй ч юм шиг.

Их Хөлгөний Уламжлалыг Хадгалах Төвийн Копан Хийд дэх Суварагууд

Катмандугийн саду нар буюу хиндү бясалгагчид, гэр орон гэж үгүй бусдын өглөгөөр амьдарч өөрсдийн үнэнд хүрэгчид.

Захидал минь чи хүрээрэй.






Nepali Song: Sannani

Сараагийн дууг сонсдоггүй ээ, хэзээ ч дуртай байгаагүй. Хэт хүнд бас бөөн драма санагддаг байсан юм, одоо ч бас, одоо ч гэж дээ.. Хамгийн сүүлд түүний дуу миний чихний хажуугаар хэзээ ч өнгөрсөн юм бүү мэд. Харин сургуульд нэг ширээнд сууж байсан ангийн найз охин шүтдэг байсан юм л даа. Өнгөрсөн зун Монголд байхад ямар ч олон одод (гээд нэрлэе дээ) той таарсан юм бэ. Хороололд Монос гээд нээх том эмийн санд нэг л харсан хүн зогсож байсан. Би царай уруу нь хараад л, арай гэж таньсан нь дуучин Сараа байж таарсан. Тэгээд л шууд найзыгаа санаад эмийн танилцуулга дээр гарын үсгийг нь авч үлдлээлдээ. Хүү нь гүйлгээд болдоггүй гэчихсэн эмийн санд явж байсан нь тэр. Тэрээр их л энгийн цаанаасаа л энгийн нэгэн, бас нэг эх хүн л байсан. Стайлиш хувцасласнаас бусад нь.
Энд харин Ганчимэг сэтгүүлч Сараа хоёр авч өгчээ. Эгч нарын яриаг аймаар сайн ойлгодог гэж байна ш дээ энд. Эсвэл эндээс зарим зүйлсийг алгасаж харайлгаад, түрүүлж гүйгээд эсвэл харахгүй сохойгоод, албаар нүдээ таглаад байсныг нь яахав дээ гээд энд нэг амьтныг орхиод байгаа юм болов уу? Нээрээ "тэд" ч бас гарыг минь үнсдэг байсан юм байна шүү...ke ke ke

Хачин Зар

Сонин уншиж байгаад таарлаа:

"Ажилд авна

Анагаах төгссөн 25 хүртлэх насны охидыг гоо засалчаар сургаж,

Бизнесийн удирдлагаар төгссөн 25 хүрлэх насны (хүнийг) ресепшнээр ажилд авна. Утас: 500-... "

Боловсролын салбар өөр юу юу ч билээ дампуурсныг энэ ганц өгүүлбэр харуулж байгаа байхаа.

http://www.orloo.info/videos?task=videodirectlink&id=3851

Сүүлд уншсан ном

Т. Бум-Эрдэнэ: 61 Аx
Түүний өгүүллэгүүд дахин ном болон мэндэлжээ. Блог дээр нь байдаг хэд хэдэн өгүүллэгээс гадна ихэнх нь шинэ байв. Энэ дэлхий дээр эмэгтэйчүүдээс гадна нэлээд хэдэн нөхдүүд их мэдрэмжтэй байдгийн нэг нь Т. Бум-Эрдэнэ.
Ер нь ном бичээд, блогдоод явахгүй ч торгон мэдрэмжээрээ гайхуулсан эр улсууд бас байх юм билээ шүү цаагуур чинь. Тэгээд ч сүүлийн үед бодоод байхнээ гүн санаа, өргөн мэдлэг, тэнүүн сэтгэлтэй энгийн сайхан хүмүүстэй яриа хөөрөө өрнүүлнэ гэдэг бас л олдовч алдашгүй боломж шүү.

Цагаан Замаар

Цагаан Замаар цас ороод

you have many friends
I will find lonely ones
*****************
send me your smile
let me enjoy,
even if it's just an appearance
ever want it there in remembrance
***************************
without touching
yet with feeling,
without smeling
yet with sensing,
miles away here I am
mindless about you
(4 that guy)

..

Монголд Хэрэггүй

Өдрийн сонинг онлайнаар захиалж уншдаг юмаа. Энд тэнд болсон хачин сонин байвч дэлхий нийттэй хөл алхах мэдээллүүд хомс юмаа. Яахав үйл явдлын эрээвэр хураавар, хэрүүл маргаан, урлагийн багахан гэгээлэг мэдээллүүдээс гадна ажлын зар үздэг юм. Тэгээд бодож суусан, мань мэтийн мэргэжлийнхэн (байгалийн шинжлэх ухаан) хэрэг болох нь ер нь өдий бололтой. Гэвч эх орондоо ажиллаж амьдармаар байдаг. Ихэнхдээ хууль, эдийн засаг, худалдаа, мэдээллийн технологи, сүүлийн үед бол уул уурхайн болон хүнд gmmglмашин механизмийн инжeнeрүүд ажлын байрны зах зээлд эрэлт хэрэгцээтэй болоод байна. Сүүлийн дугаар дээр бүүр цалинг нь (хятадын компани байсан байхаа) тавиад хүмүүсийг ажилд урьж байна. Нэг залуу, одоогийн 30-40 -н насныхан бол золиосны үе гэж хэлснийг санаад үгүйсгэмээр байвч шалтаг олдсонгүй. Гэвч золиосны үе гээд харихгүй байсаар байх уу? Эсвэл гадаадад сурсан мэдсэнээ, олсон туршлагаа хаяaд Монголд бүр огт өөр чиглэлээр тэгээс эхлэх үү? Цаг байна, нас байна "гэртээ" харивал юу л бол юуг ч хийчихмээр санагдах юм. Эсвэл энэ худлаа хөөрөл юм болов уу? Аав ээжийнхээ өсгөж хүмүүжүүлсэн захиасаар эрдэм номын мөр хөөгөөд аль л оргил гэсэн рүү нь тэмүүлж яваад эргээд ирэхэд эх орон минь болоогүй л байна. Тэр чигтээ гүний газар харь хүний хүн болж үлдэх үү? Яамаар ч юм бэ дээ. Элдэв санаа бодлоо хуваалцвал..

Энэ талаар олон хүний бичсэн зүйлд өөрийнхөө нэмрийг орууллаа.

"Sea of my Heart"